Wiersze i wierszyki dla dzieci

Grunwald (Przed obrazem Matejki).

Maria Konopnicka (1842- 1910)

  1. Z drogi, z drogi tej przeszłości,
    Co z zamierzchu i z nicości,
    Cała krwawa,
    Zmartwychwstawa,
    Jak zwycięstwa duch!
  2. Oto grzmiąc, jak orkan, leci
    Zawierucha tych stuleci,
    Co pod zbroją
    Wrzące stoją,
    Śledząc mieczów ruch...
  3. Uskrzydlona i pancerna
    Hasłom bratnim jak śmierć wierna
    W pole klęski
    zastęp męski
    Z różnych wiedzie stron
  4. I nie zgadnie wróg krzyżacki
    Czy go miecz dosięgnie lacki
    Czy go ramię
    Czecha złamie
    U Litwina nóg
  5. Stal goreje, oszczep chrzęści,
    Topór warczy w chrobrej pięści...
    Tam pierś naga
    Tchnieniem smaga,
    Nim dłoń zmierzy cios...
  6. Okrzyk walki w przestrzeń bucha;
    Szum krwi w żyłach, wrzenie ducha,
    Rozmach ręki,
    Zgrzyty, jęki,
    W jeden zlewa głos.
  7. Hej!... zapłata to odmienna,
    Niż Dobrzyńska ziemia pszenna!
    Krzywdy stare
    Poza miarę
    Wykipiały krwią...
  8. Precz z drużyną stąd służalczą!
    Nieśmiertelni tutaj walczą;
    "W szczęku, w pyle,
    Na tę chwilę
    Kładą pieczęć lwią!
  9. Któż prawnucze serce zmierzy
    Z wielką piersią tych rycerzy,
    Grzmiących w blasku,
    W zgiełku, w trzasku,
    Jako orłów ród?...
  10. Kto dziś zdzierży takie boje,
    Taką sławę, takie zbroje?
    Drzewce stare,
    Żywą wiarę?...
    Kto dziś stworzy cud?...
  11. Las zielony patrzy z dala,
    Jak ta burza się przewala;
    W krwi i w dymie
    Wielkie imię
    Dzień ten daje mu...
  12. Pył, co leci w błękit żywy,
    Szum sztandarów, świst cięciwy
    W dziejów karty
    Niezatarty
    Pomnik wpiszą chrztu.
  13. Z drogi! z drogi!... Któż dotrzyma
    Rozpędowi sił olbrzyma,
    Co w dniu chwały,
    Zbrojny cały,
    Pogromem się zwał?
  14. Walczy — miecz się zrasta z dłonią...
    Pędzi — żywą jest »pogonią...«
    On przez wieki,
    W świat daleki
    Sławę niesie w cwał!