Oratorium Gietrzwałdzkie (pieśni)

na 150-lecie objawień z okresu od 27 czerwca do 16 września 1877 rP

    Pieśń 1: Los Polski

    Jest to zagadka niewyjaśniona, Czemuż upadła Polska Korona, Imperium wielkie, państwo mocarne, Nagle się stało takie niezdarne. Z bogactw swych słynne, zawsze zwycięskie, Nagle poniosło sromotną klęskę. Jeszcze przed chwilą Turka miażdżyło, W ryzach trzymało Moskali siłą. Austriaków biło hen pod Byczyną, Husarskie skrzydła przez wieki słyną, Czy pod Kircholmem, czy to pod Wiedniem, Zawsze odnosząc zwycięstwa przednie. Lud pracowity, wielcy uczeni, Przemysł kwitnący, w bród dobrej ziemi, Zboża obfitość, zwierzęce skóry Nam przynosiły pieniędzy fury. Lecz nagle przyszedł ów cios śmiertelny, Nie militarny, ale subtelny Powiew herezji, jad heretycki, I naród przestał być katolicki. Przyszło pijaństwo, zanikły cnoty, Nikt się nie garnął już do roboty. Żyli na kredyt Lachów synowie, Tylko rozrywka była im w głowie. Upadła wiara i obyczaje. A na myśl o tym serce się kraje. Kwitła głupota, wszak ta nie boli, Aż się znaleźli w strasznej niewoli. Wtedy zaczęło się szamotanie, A to rebelie, a to powstanie, Lecz bez pytania o zła przyczyny I bez pokuty za ciężkie winy. Nadal po dworach nierząd, kochanki, Chlanie wieczorne, na kacu ranki. Rozwiązłe były wiejskie dziewczęta, Więc polska ziemia była przeklęta. Jakiego wstrząsu było nam trzeba, Jeśli nie gromu z jasnego nieba. Tak też się stało, lecz w znaku ciszy, Którą to cała Polska usłyszy. Dzieją się rzeczy wręcz niesłychane. Wyroki Boskie są niezbadane. Naród kroczący ku potępieniu Słyszał wezwanie ku nawróceniu.

    Pieśń 2: Kulturkampf

    W państwach niemieckich już od stuleci Trwa walka, którą ksiądz Luter wzniecił. Walka pomiędzy heretykami Oraz wiernymi katolikami. Ci nie stawiają pokusom czoła Tamci posłuszni nauce Kościoła Katolik ciężko na chleb pracował A zaś heretyk, gdzie mógł, rabował. Katolik wierny swej prawej żonie. Heretyk żądzą tu i tam płonie. Katolik Boże strzeże przykazania Heretyk innego niż Bóg jest zdania. Katolik bada prawa natury Heretyk wierzy w wierutne bzdury. W wszystko co władza zadekretuje A praw natury nie respektuje. Bo tam gdzie nie ma prawdziwej wiary, Wierzy się w gusła, zabobon, czary. Tam czarownice palą na stosie, Bo wszak myślenie mają tam w nosie. Gdzie heretycy władzę zdobyli, Tam swe porządki zaprowadzili. Ślubów kościelnych nie uznawali, Urzędy stanu powprowadzali. Rodzice do dzieci nie mają prawa, Tak to brzmi heretycka ustawa. Tak było z Warmią, którą zajęli, Gdy z Rosją, Austrią Polskę pocięli. Katolik jęczał pod pruskim butem, Całe parafie były zaszczute, Bowiem kapłanów tam nie wpuszczano I sakramentów je pozbawiano. Za ślub, czy spowiedź w innej parafii Niejeden kapłan za kratki trafił. Własność parafiom pozabierano, Kilku biskupów aresztowano. Policja biła pielgrzymów pałą, Gdy się pielgrzymów przenocowało. Były rewizje, były i kary, Aż strach się przyznać do swojej wiary. Pod tym Warmiacy żyli terrorem. Najświętsza Panna przyszła więc w porę, By ich pocieszyć, nauczyć drogi, Którą podążać ma chłop ubogi.

    Pieśń 3: Zagrożenie wojenne

    Pan Bóg już w raju kazał pracować Ogród uprawiać i pielęgnować. Szczęście zaznaje, to jest plan Boży, Kto się do pracy dobrze przyłoży. Lecz pierworodnym zraniony grzechem Człowiek w nieróbstwie chce mieć uciechę. Jednakoż by żyć, jeść przecie trzeba Więc co leń robi, by spożyć chleba? Jedyny dlań jest oto ratunek, Rozbój i kradzież, słowem rabunek. Toteż bezbożni władcy Europy Poszli podówczas w zbójeckie tropy. Więc szykowano do wojny nacje. Francja pragnęła zdobyć Alzację. Rosja nie stała bynajmniej z boku, Konstantynopol miała na oku. Niemcom marzyło się wtenczas Mazowsze. Anglia kolonie strzegła swe owszem. W Rosji głównego wroga widziała Stąd ciągle przeciw niej spiskowała. Więc szykowano w Polsce powstanie Niech się wykrwawią w końcu Polanie. Austriak powołał "Rząd Narodowy", Anglik dał zastrzyk mu finansowy. Niemiec zapewnił broń, amunicję, Na wsparcie przysłał pruską policję. Rosjanin nie był też w ciemię bity, Miał rzezi Polan plan znakomity. Niemiec znienacka atak planował, Więc potajemnie przerzut gotował Wojsk pociągami do stacji Biesal, By stamtąd rzucić do walki desant. Panna Najświętsza plan przekreśliła, Gdy się w Gietrzwałdzie nam objawiła. Narodu tłumy tu przybywały. Tak stację Biesal zablokowały. Więc nie udały się tajne plany. Powstaniem zainteresowany W Polsce nikt nie był, myśląc o duszy, Jak tu uniknąć piekła katuszy. Tak to Opatrzność uratowała Nas przed zagładą, więc Bogu chwała. Cześć Bożej Matce wdzięczni oddajmy, Hymn uwielbienia wszyscy śpiewajmy.

    Pieśń 4: O Gietrzwałdzie

    Drodzy pielgrzymi, czy o tym wiecie, Że miejsc 16 jest tylko na świecie, Gdzie doczekały się zatwierdzenia Najświętszej Panny cne objawienia. Lourdes, Gwadelupa, Fatima, Quito, Laus i La Sallete, Paryż, Akito, Pontmain, Szydłowo, między innymi, A także Gietrzwałd na polskiej ziemi. Wśród pól, pagórków, między lasami Już z dawien dawna modłów szlakami Pielgrzymowano do Matki Boskiej W pięknej ikonie just częstochowskiej. Ciężka tu praca zbożności sprzyja, Więc to wybrała miejsce Maryja, Aby od Boga ważne przesłanie Dla polskich wiosek i miast też zanieść.

    Pieśń 5: Przebieg objawień

    Na Anioł Pański wezwane dzwonem, Staje wraz z matką dziewczę pod klonem. Justyna biegnie w przyszłość myślami, Swój komunijny zdała egzamin. Wtem zajaśniało coś nad konarem, Panna na tronie, aniołów parę, Ponad jej głową trzyma koronę I berło, widzi dziewczę zdziwione. Anioły Pannie Dziecię przynoszą Wszystko w milczeniu. Lecz milcząc głoszą: Popatrz Justyna, Płoną ci lica Bo Niebo pięknem swoim zachwyca. Widząc Justynę w zachwycie takim, Odgadł ksiądz Weichsel, że z Nieba znaki Bóg daje jego małej parafii, Więc badał sprawę tak, jak potrafił. Milcząca wizja się powtarzała. Ją prócz Justyny Basia ujrzała. Ksiądz kazał spytać, jak się nazywa I po co piękna pani przybywa. Kiedy usłyszał z ich ust pojęcie, Niepokalane że jest Poczęcie, Kapłan nad wszelką wiedział wątpliwość, Że wizję z Niebios mają prawdziwą. Że to Maryja, ludzie poznali I coraz liczniej tu przybywali. Liczne do Panny mieli pytania, A w odpowiedzi daje przesłania: Różańcem Bożej łaski przyzywać, Mszy Świętej nigdy nie zaniedbywać. Wytrwać w małżeńskiej każe wierności, Dziewiczej także żąda czystości. Trzeźwość też z Niebios jest wymaganie, A za pijaństwo będzie karanie. Też za rozwiązłość karami grozi, Aż niejednego do szpiku mrozi. Zaś nawróconych obdarza zdrowiem. Więc do spowiedzi ludu jest mrowie. Wodę z źródełka też błogosławi, Gdzie jej figurę naród wystawił. Moce piekielne się zbuntowały Zbożnych pielgrzymów przepędzić chciały. Lecz naród przetrwał tę nawałnicę Zgodnie wzywając Marię Dziewicę. Najświętszej Panny ostatnie zdanie, Było: w Gietrzwałdzie zawsze zostanie. Więc przybywajmy w to miejsce święte Gdzie są strumienie łask niepojęte.

    Pieśń 6: Różaniec Gietrzwałdzki

    Zbożnie odmawiano w Gietrzwałdzie różaniec, Bo w każdej zdrowaśce wstawiano wezwanie Po owoc żywota Twego Jezus w słowach, Z jakiej tajemnicy jest zdrowaśka owa. Sama Matka Boska sposób pochwaliła I odmawiających pobłogosławiła. W wielu miejscach w Polsce nadal trwa ten zwyczaj Aż po dzień dzisiejszy, aczkolwiek zanika. W pierwszej tajemnicy radosnej mówimy, Iże ją poczęciu Chrysta poświęcimy, Któregoś ty o Panno z Ducha Świętego poczęła Bo tak się historia Wcielenia zaczęła. Następnie od Krewnej usłyszysz, Maryja, Jak ona anielskie przesłanie rozwija, Sława Twego Syna ciągle będzie rosła, Któregoś ty o Panno do Elżbiety niosła. Któregoś ty, o Panno, w Betlejem porodziła, Ta wieść się w miateczku zaraz rozchodziła Za przyczyną chóru anielskiego pienia Oraz przez pasterzy szopy nawiedzenia. Do Jerozolimy z Nim Tyś się udała, Któregoś ty o Panno w kościele ofiarowała. U bram prorokował Ci Symeon starzec O jakże bolesnym przebiegu wydarzeń. Niejeden uczony mądrym Tego nazwał, Któregoś ty, o Panno, w kościele znalazła, Zajętym o Bogu uczoną debatą, Którego nazywał swym prawdziwym Tatą. W Gietrzwałdzie radosną część już wcześnie rano, bolesną w południe znowu odmawiano, Serdecznie za grzechy wszystkie swe żałując, Mękę Chrystusową rozpamiętywując. Który w Ogrójcu za nas krwią się pocił, Widząc zapłatę swojej dobroci Od heretyków tego okresu, Którzy swe dusze sprzedali biesu. Pod sąd Piłata został oddany Chryst, Który za nas był biczowany. Otrzymał liczne sążniste razy, Ten, co przez życie przeszedł bez zmazy. Aby zaś bardziej był wyszydzany, Który za nas był cierniem ukoronowany Okryto płaszczem Go purpurowym Krwią wciąż plamiony broczącą z głowy. Krwią Jeruzalem ulice rosił Chryst, Który za nas ciężki krzyż nosił. I jeszcze w drodze lud swój ostrzega, Na nawrócenie grzesznych nalega. O jakże cierpiał ten Pan nad Pany Który był za nas ukrzyżowany. Wieczorną porą z krzyża był zdjęty Pieczęcią znaczą grób Jego święty. Kiedy w Gietrzwałdzie wieczór zapada, Lud na kolana znowu upada, Aby chwalebne mówić dziesiątki Owe zbawienne wielbiąc pamiątki. Najpierw wychwalą Jezusa Chrysta, Naszego Zbawcę, Który zmartwychwstał. Widząc anioły pierzchnęły straże. Za kłam kasują wysokie gaże. Chrystus swym uczniom się pokazuje, Wszystkich nawracać im nakazuje. I zapowiada, że z Nieba zstąpi Nasz Pan, Który wniebowstąpił. I Który zesłał Ducha Świętego, By świadczyli dla świata całego, Że wszelka władza jest Jemu dana. Nie poddajmy się władzy szatana. Proś za nas Jego w naszych potrzebach Który ciebie, o Panno, z duszą i ciałem wziął do Nieba. Tyś nam Królowa jest oraz Matka. Pamiętaj, prosim, o twoich dziatkach. Tyś Matka, z woli Króla Królowa, Który cię w Niebie ukoronował. Justyna z Basią w złotej koronie Wszak cię widziały na złotym tronie.

    Pieśń 7: Cuda

    Skąd mamy pewność i potwierdzenie, Że rzeczywiste miały widzenie Te wizjonerki? Działy się cuda, Których doświadczył, kto tu się udał. Wpierw to, że się nam świat nie zawalił, Ogień światowej wojny nie spalił, Interwencyja była to Boska Wojna wisiała wtedy na włosku Łaska to także była od Boga, Że powstańcza nie wszczęta pożoga, Co więcej, Naród nasz rozdzielony Został cudownie tu zjednoczony. Wielka to również jest tajemnica, Że wieść gietrzwałdzka jak błyskawica Polskę obiegła, że nawrócenia Są tu, i z chorób są uzdrowienia. Wiele schorzałych osób zeznało, Jak ozdrowiało cudem ich ciało. Otwarte rany, wciąż ropiejące, Szyje, ramiona, nogi puchnące. Wsparci na kulach tu przychodzili, A je rzuciwszy do chat wrócili, Choć im lekarze szans nie dawali By samodzielnie chodzili, stali. Także i ludzie obłożnie chorzy, Kiedy płócienka im kto przyłożył, Lub liście z klonu, wodę źródlaną, Wnet wyzdrowiali, choć szans nie dawano. Tu przychodzono z żołądka rakiem, Z ciężkim krwawieniem, nadziei brakiem Cierpiąc od groźby ujęcia nogi. I głuchoniemych wiodły tu drogi. I z bólem oczu, ciężką ślepotą Wracali zdrowi, lejąc łez potok, Że Święta Panna ich wysłuchała, Kiedy rodzina ich omadlała Niesamowite działy się cuda, Których doświadczył, kto tu się udał. Ciągle tryskają łaski strumienie. Trzeba nam tylko budzić sumienie.

    Pieśń 8: Ruch pielgrzymkowy 1877

    Chociaż dla wszystkich zew jest jednaki, Na Gietrzwałd wiodą przeróżne szlaki. Jeden przybywa tutaj koleją, Inny przedziera się skrycie knieją. Z krajów zamorskich płyną statkami, By się tu modlić wraz z rodakami. Na wozach, konno lgną tu Polacy, Szlachta, mieszczaństwo, kler i wieśniacy. Setki wagonów w rozkładach jazdy. Jadło jest skąpe, pełne zajazdy. Lud na ulicach, brak miejsc w kościele, Na nocleg w polu lud sobie ściele. Tu co dwudziesty Polak się udał, Kiedy objawień działy się cuda. A gdy powrócił, powiadał w domu Więc się wymawiać nie było komu, Iż nie wiedział, co mówi Maryja, Kogo Bóg skarze, a komu sprzyja. Więc kwitły wszędzie bractwa trzeźwości, I różańcowe też w obfitości.

    Pieśń 9: Owoce objawień

    Gietrzwałd i Matki Boskiej przesłanie: Wierność małżonków po śmierć wymowna, Czystość przedmałżeńska i różaniec I abstynencja jest nieodzowna. 160 razy w trzy miesiące Matka Boska się ukazywała. Choć gromadziły się tu tysiące Atmosfera ciszy panowała. Prócz nękań z rąk władz nic się nie działo. Żadnych wieców, wzywania na szaniec. Kilku księży duszpasterzowało. Spowiedź, kazania, msze i różaniec. Sprawę objawień komisja badała, Samych sceptyków, biegłych medyków I teologów. Przesłuchiwała Kłuła, szczypała, testy bez liku. Wizjonerki od rodzin zabrano. Badano fizycznie i psychiatrycznie. Każdą oddzielnie przesłuchiwano. Zeznania spójne były logicznie. Ostatecznie nie mogli zaprzeczyć, Że wizjonerki nic nie udają, Nadprzyrodzone widzą tu rzeczy I do innego świata wgląd mają. Wiernych nie gonią tu policjanci, Choć się gromadzą tu bez pytania. Różańcem modlą się protestanci, Choć ich religia im to zabrania. Do domów wrócą wierni z bagażem Z tej tak dalekiej, długiej wyprawy, Lecz nie ulotnych bagażem wrażeń Ale solidnej woli poprawy. W drodze powrotnej się zatrzymają Hen w Zakroczymiu, na Jasnej Górze, Tam o Gietrzwałdzie opowiadają I czynią wyłom w niemocy murze. Jasna Góra się aktywizuje, Rozdaje skarby wiary ukryte. Ojciec Koźmiński już plany snuje Olbrzymiej sieci zakonnic skrytek. Wierni do domów swych przybywają, Czynią moralny wewnątrz porządek, Bractwa trzeźwości wnet zakładają. Wraca robotność, wraca rozsądek. Car w Petersburgu się denerwuje. Broniąc jakoby wolności słowa, Bractwom trzeźwości wnet zakazuje Walczyć o trzeźwość ziem Romanowa. Lecz próżne naszych wrogów są dąsy, Kiedy moralność wraca pod strzechy. Próżno stratedzy rwą sobie wąsy, Gdy nam się rodzą liczne pociechy. Kiedy znów Niemiec na wojnę ruszy, Polska wystawi ogromną armię, Która potęgę niemiecką skruszy, Bowiem niemiecki Blitzkrieg załamie. Tak niepodległość Polska zdobędzie. Potem odeprze atak Bolszewii. Bo Matkę Boską znów prosić będzie, Bo będą Polacy liczni i trzeźwi.

    Pieśń 10: Język polski

    Mówiąc do jednej, drugiej dziewczyny Maryja Panna z jakiejś przyczyny Polską się mową posługiwała. Czy kogo kwestia ta zastanawiała? Wszak każde dziecko, w szkole uczone, Z niemieckim było zaznajomione. Czy dojść tam miało do prowokacji Wobec niemieckiej administracji? Czy jakimś miało być wyróżnieniem Dla nas Polaków? To złe wrażenie. Wszak w tymże roku Panienka Święta Mową dla Niemców była zajęta. Wybór języka miał za zadanie Najpierw kłamstw pruskich odkłamywanie. Germanizując rząd łgał, jakoby Polski to gwara ciemnej osoby. Kto wykształconym chce się nazywać, Niemieckim musi się posługiwać. Lecz wczas objawień się okazało, Że mnóstwo szlachty tu przybywało, Którzy uczeni, a jednak mową Posługiwali się "gietrzwałdową", Mówili księża, wielcy panowie Także polszczyzną, co to się zowie. Tak to miażdżyła głowę szatana Prostym zabiegiem Najświętsza Panna. Język przywracał świadomość glorii Wielkiej królewskiej polskiej historii. Lecz to by jeszcze było za mało, Gdyby do tego się ograniczało. Maryja mogła krótkimi słowy Rzec, co wymaga dłuższej przemowy W niemieckiej mowie, bo w niej zaiste Są te pojęcia niewyraziste Takie jak wierność, trzeźwość, Msza Święta, Choć się wydaje to rzecz niepojęta. Setki lat Lutra język zatruły, Słowa z ich znaczeń często wyzuły. Oszczędźmy tutaj sobie detale, Ale o język swój dbajmy stale, By katolickość język obronił I by gietrzwałdzkie przesłanie chronił, Byśmy swą mowę pielęgnowali I heretykom jej nie poddali. Wszakże łacina znika, dlatego Polski to język katolickiego Myślenia staje się deponentem. Gietrzwałd do tego daje zachętę. Byśmy swą mowę pielęgnowali I heretykom jej nie poddali. W tym nam dopomóż, o Święta Pani. O to prosimy, Tobie poddani.

    Pieśń 11: Hymn o Matce Bożej Gietrzwałdzkiej

    Maryjo Gietrzwałdzka, cudami słynąca, za nami nieustannie się wstawiająca Wdzięczniśmy za źródła pobłogosławienie cudownej wody na chorych uzdrowienie. Tyś strapionych, Święta Panno, Pocieszeniem Oraz dla nas grzesznych przed karą schronieniem. Ty, Matko, udzielasz wszelakiej pomocy, Łaski upraszając u Bożej Wszechmocy. O, Tobie Maryjo tak bardzo ufamy Różaniec na Twe wezwanie odmawiamy, Pokutę starannie czynimy gorliwie, Żyć chcąc wstrzemięźliwie oraz powściągliwie. Twój zew do małżeńskiej miłości, wierności, Uczciwości, gorliwości, pobożności, Skromności, czystości oraz cierpliwości Również łagodności i sprawiedliwości. Panienko Gietrzwałdzka, wstawiaj się za nami, Racz się opiekować Polski rodzinami, Racz nawiedzać w naszych smutkach i strapieniach. Nie pozwól młodego stracić pokolenia Przed plagą pijaństwa racz chronić Twe dziatki, Ojców, mężów, braci, także nasze matki. Od niewiary racz strzec, Matko, naszą młodzież, A w sercach pragnienie wzbudzaj służby Bożej. Gdy w końcu wybije nam śmierci godzina, Ataki złych duchów na duszę powstrzymaj, Stańże u naszego śmiertelnego łoża, Modląc się za nami Rodzicielko Boża. O Święta Dziewico, o Niebios wybranko Poprzez życie całe bądź naszą hetmanką, Któraś tam w Gietrzwałdzie do nas przemówiła, Że w świętym różańcu, w trzeźwości jest siła.

    Pieśń 12: Westchnienie do Boga – jako że Maryja do Boga prowadzi

    Mój Boże i Panie Jedyny, Troisty Dziękuję za wykład świętej wiary czysty, Któryś w Gietrzwałdzie dać raczył przez Maryję, Wiarę tę wyznaję, póki serce bije: Co podaje Kościół święty, apostolski, Rzymsko-katolicki, jakom rodem z Polski, Wierzę i w tej wierze pragnę żyć i skonać, Bowiem w nim prawda przez Cię objawiona. Boś Ty Boże Prawdą, nigdy się nie mylisz. Zawsze prawdę głosisz, byśmy nie zbłądzili. Sama mądrość bije w Bożych przykazaniach I mnie wciąż przynagla do ich zachowania. Przez zasługi Syna, o Boże, Twojego Jezusa Chrystusa za nas wydanego, Ufam mocno i pokładam nadzieję, Że Twa łaska w życiu doczesnym jaśnieje. A jeśli iść będę Twych przykazań drogą, Z rąk Twych chwała wieczna mi będzie nagrodą, Bo Tyś to obiecał, Boże Miłosierny, A Ty jesteś w swoich obietnicach wierny. Z wszystkich sił mych, myśli i z serca całego Miłuję Cię, Boże, bardziej od wszystkiego, Coś stworzył, bo Tyś jest dobry nieskończenie, Nieskończenie godnym kochanie Cię, czczenie. A dla Twej miłości kocham też bliźniego W świetle Twych przykazań jak siebie samego. Wiem, żeś jest miłościw mnie dziś skruszonemu, Ja dla Twej miłości przebaczam bliźniemu.

    Pieśń 13: Represje po Objawieniach

    Tutaj w Gietrzwałdzie cuda się działy. Słuchał Maryi lud oniemiały. Co im tam rzekła, wykonywali, Swe grzeszne życie w mig poprawiali. A tym sposobem popsuła szyki Złowrogiej mafii, krwiożerczej kliki Ci chcieli świata zmieniać granice A tu Bóg przysłał Świętą Dziewicę. Przeslanie wiele jej musi zmieniać, Skoro to pamięć o objawieniach Zwalcza światowa stale lewica Lat sto pięćdziesiąt pluciem "zaszczyca." Prusacy, naziści, bolszewicy Lękali się Gietrzwałdzkiej Dziewicy. Polaków, od lat stąd wysiedlano. Ich nagrobki zniszczyć się starano. Po wojnie komusi zakazali, By się katolicy osiedlali W Gietrzwałdzie. Brak było komunikacji Do najbliższej kolejowej stacji. Pielgrzymki były do Lourdes, Fatimy, A nawet hen do Jerozolimy. Gietrzwałd chciano wymazać z pamięci, Tak nań wszyscy zaś byli zawzięci. Są fatimskie róże różańcowe A gdzie mamy róże gietrzwałdowe? Przecie ważniejsze było przeslanie To. Winniśmy odpowiedzieć na nie. Wreszcie na jaw wyszło, co się skrywa Cicho w wwarmińskich starych archiwach. Książkę więc piszą, przysiadłszy fałdów, Że niepodległość wyszła z Gietrzwałdu. Dalsze badania, choć nie od razu, Naszkicowały głębię obrazu O wojnie światów, którą wstrzymała Święta Panna, gdy się objawiała. Iszczą się słowa, że jak oliwa, Prawda na końcu na wierzch wypływa, Aby w milionach świadomość zbudzić, Że Bóg kieruje losami ludzi. Walka o Gietrzwałd ciągle przed nami. Wieś chcą zasypać wrodzy śmieciami, Jak nie śmieciami to solarami, Idą na wojnę z katolikami. Więc my podnieśmy tę rękawicę, Którą rzuciły znowu lewice. Niech się katolik każdy ośmiela, Bez alkoholu robić wesela. Pokażmy wrogom, żeśmy do tańca Równie ochoczy jak do różańca. Niechaj małżeństwa kwitną wiernością, A Polska znowu wielką dzietnością. Módl się za nami, Bogarodzico. Bądź nam hetmanką, Święta Dziewico, Byśmy wytrwali w postanowieniu, Wiarę znów wzbudzić w tym pokoleniu.

    Pieśń 14: Do pielgrzyma

    Do sanktuarium przybądź pielgrzymie. Ciebie zapraszam w Maryi imię. Piękny tu kościół z malowidłami. Na nich historia ryta cudami. A przed kościołem resztki po klonie, Na którym Matka Boska w koronie Czterem osobom się objawiła, Piękną polszczyzną do nich mówiła. Stąd droga wiedzie cię różańcowa, Ku wzgórzu, gdzie jest droga krzyżowa. U jej początku źródełko bije, Błogosławione wprzód przez Maryję. A przy źródełku stoi figura, Panny Najświętszej, figura, która Z grosza pątników ufundowana, Której historia też niesłychana. Wzniesiono tutaj też dom pielgrzyma. Można więc na noc się tu zatrzymać. Posilić możesz się w restauracji, Wejść do kaplicy na adorację. Ile się przez wiek i pół zmieniło. Tego wszystkiego tutaj nie było. Tylko był kościół mniejszych rozmiarów, Choć rozbudowy był stos zamiarów. Czego szukali tutaj pątnicy Z kraju Bismarcka i z zagranicy? Kpiono z nich przecież i wyszydzano. Nawet różańce im odbierano. I odsądzano od czci i wiary. I zarzucano, że wierzą w czary. I że są ciemni, niewykształceni. Każdy liberał się na nich pienił. Nowin Maryja tu nie głosiła, Wszak wola Boża wiadomą była. A jednak jakby strzelił ktoś batem, Jasnym się stało: Bóg rządzi światem. Nie siedzi sobie gdzieś za chmurami Ale kieruje świata sprawami. Więc wszyscy w piersi się wtedy bili. Dobrze, abyśmy dziś też tak czynili.